دشوم ارمـــــــان کــــــــډه ترې چرته يوسم ||| چې پــــــــــــه تقسيم دغمــــــو نه پوهيږي

ما د چنار د پاڼو شاته د آسمان لمنه

ماترې د زړګي جنت جنت کابل جوغدي راوړو \\\\ دا بره کوڅه خو راوتلې له دوزخه ده

آزادي ، د تورو کرښو تر منځ سپينو پاتې شويو فاصلو ته وايي

د ژوند ګريوان لا تار په تار دی غونډيدي کله شي \\ د وطن غېږکې د ليلا سترګي چې سري ښکاري بيا

د فطرت په لاسو کښلې ترانه ده ازادي دکيف لبريزه پيمانه ده لکه مور لکه جانان ،جانان خوږه ده.

کال کې پشـــکال وي خوزمــــاسترګې \\\\هروخت بارانــــــــــــــونه انتــــــظارکوي

دځوانۍ نوى اور دې زړه دلمس په شګوولي\\\ كه داوموشيدوترجام ځې چې راونه غورځې

خوږه ګناه يـمـــــــــــه په غــاړه به دې څــه پـريــوځــم \\\\د مات کچکول په سخاوت کې درنه لـيرې ښه يم

زما له ډيرې بې صبرۍ نه ولې سر ټکوې \\\\ په بيلتانه خوهر مين همدغه حال ته رسي

ډير کلونه ما تاته \\\ په زړه کې ځای ساتلی و

هسې به يې، پرې تېروتلی ګـــــــــوره! دا ائينه رنګی خو زمـــا وجـــــــــود دی

زحمتونه يې ګالل دهر چا خبري يې زغملې هرڅه به يې پرځان وړل خو چا يې هيڅ فرياد نه واورېدی . پرځوانۍ کونډه سوه

عقله هـسې لېـونـی ئې ښايســتونو پسـې ګرځي \\\\ تل ښايسته زما وطن دی د شملو نه مې سر زار شه

د جيلاني جلان (د ګلپاڼو اتڼ ) مې په اول ځل د تېر ژمي په يوه بې برقه شپه كې ولوست او دويم ځل مې تېره شپه ( د ۱۳۸۷ كال د اسد نهمه) وكوت. زم