ولې مې رټې ولې له ځانه مې شړې ګرانه؟ ولې را نه ځې، ولې یوازې مې پریږدې ګرانه؟ ځان دې په وطن کې پښتنو ته شرموې ګرانه؟ ته مې شوې وارث د ارمانونو

شعرد خیال، فکر، عاطفې او احساس د رغېدونکې شکل اهنګینه ژبه ده. اوهرهغه څوک چې شعر لیکي که ښځینه وي یا نارینه، د خپل جنس د احساس د درک په نظر کې ن

نن مې سبا راته د اوښکو مرغلره راکړه چې ېې فطرت کې د الله په لور سجدې بهیدې ما په دې لوري د سجدو په قدم ورو، ورو قدم ایښوده

ظالم یې نه اوري ګنې مظلوم چې اخ وکاندي\\\\\\\په کایناتو کې یو سورطوفان د شور تیریږي

د بم له درز سره خاوند مې ژوند راوبخښلو زما هم غبرګې پښې ،له سترګو سره د بم د وږې اروا د زهرو خوله کې لاړې

رانه دي ورک ګلونه راڼه راڼه مې دي پراته د زړه په تل ګلونه اوښکو کې پټ ماته ښکاره زما غمجن ګلونه

دژوند په لار چې سره بيل شو هغه ښه راياد دي \\\\\\چې غلي غلي دي تر شا راوليده روان وم

چې ته مې زړه کې ژوندی ساتې لکه بله ډیوه\\\\\\\زه به دې هیر کړم؟ نه قربان دومره بې ننګ هم نه یم

لاس چې ور اوږد کړمه نوګوتي په اغزو لږيږي\\\\\\\زړه کي نيږدې يو په جود رانه ګل ډير لری دی

تا خو سره جهنمونه د غوښتنو لرل یاره \\\\\\ لکه یخ وهلې ځمکه په نمجنه سیلۍ سوړ شوې

دوستانو د دې لپاره مې لیکنه په دې نوم پیل کړه چې د داسې شاعر چې تل یې په شعر کې نوښت، بغاوت، کره والی او قوت له لرې ښکاري له نوې پنځونې مو خبر کړ

خدای خو دې زر په دې وطن کې داسې وخت راولي\\\\\\\\چې مزدور نه وي،مونږ مزدور له بله ځایه غواړو

يبلي ايبلي پښي څه په باريکولاروراغلمه\\\\\ دوه پړاوه لري خو کيږدۍ ته ورنيږدي يمه

ای! چې مې وژنې نو چاړې او خنجر څله راوړې؟ زه خو په مازې باد ورکیږم د ایرې غوندې یم

ا پرځان ولې دا حلاله حرام کړې خورې ؟ خپله ډوډۍ دې وخوره ډوډۍ د ستا ده ډوډۍ خدای درکړې