Banner
08.08.2010 06:03 غــــــزل : سيد جيلاني جلان

دځوانۍ نوى اور دې زړه دلمس په شګوولي\\\ كه داوموشيدوترجام ځې چې راونه غورځې


19.07.2010 05:04 غزل : سيد جيلاني جلان

ټول بدن يې دستم د كفر كور شو\\\\ يو ليمو كې يې نظر ناست مسلمان دى


06.07.2010 08:10 په دې زه هم نه پوهيږم ؟: سيد جيلاني جلان

ته مې هم په صبرلمانځې زه هم صبر صبرغواړم \\\\ دا چې نه درنه صبرېږم په دې زه هم نه پوهېږم ؟


13.06.2010 09:40 ګرانې اروښادې مورجانې ته! سيد جيلاني جلان

هغه دوې شناختې او څلی چې ښکارېږي ||په وړو وړو زرينو شګو رنګ دی.||چې د ژوند د وږمو ساز کې يې زه ساز کړم || ها، ګلاب هلته د مرګ کړۍ کې زنګ دی


03.05.2010 07:27 تورې ګوتې : سيد جيلاني جلان

لا دتوروږميو تورې ګوتې دلته ويښې دي\\\\ورو راځه سحره هسې نه چې رانه وه دې خوري


20.04.2010 06:49 هله پيڅه كې مې نيسه: سيد جيلاني جلان

هله پيڅه کې مې نيسه چې تويېږمه جانانه! \\\\\ د شلېدلې ايينې غوندې د پرې وړانګو انځور شوم


06.04.2010 04:49 د سيد جيلاني جلان په زړه پورې غزل

د عقلونو فلسفي در نه قربان شه \\\\ د ځوانۍ د ليونتوب غوندې جانانه


14.03.2010 09:39 وړانګين مړوند: سيد جيلاني جلان

د لمر زرينې پيغلې له وړانګين مړوند نه اوس اوس \\\\\\ په څلي د ايرو يو بنګړى شرنګ را ولويدو


03.03.2010 09:26 دكږو څڼو پستې پښې : سيد جيلاني جلان

خود به غرور خولې لګوي ستا د ښايست پر شونډو \\\\\\ ستا د كږو څڼو پستو پښو ته په رمز غږېږم


01.03.2010 06:54 درمات شوى يم : سيد جيلاني جلان

دهر ارمان له جنازې نه چاپېر \\\\\\ هروختې وېش په څېر د سقات شوى يم


21.02.2010 12:10 د ارمان تنده : سيد جيلاني جلان

د ديدنونو پر اوبو مې شونډې نه شوې لمدې \\\\\\ د ارمان تنده ومه تنده تنده پاتې شومه


17.02.2010 09:20 د ګلپاڼو پړونى : سيد جيلاني جلان

ستا پر سر پړونى د ګلپاڼو ښه \\\\\\\ زما پر سر څادر د لمبو پروت ښه دى


14.02.2010 06:50 غزل : سيد جيلاني جلان

د لمر شغلو به د كنډو پر ټټر و تپلو \\\\د شنه نښتر كاږه لاسونه تا ته ياد دي كنه ؟


07.02.2010 12:24 د ستورو کټورى : سيدجيلاني جلان

د شپو پر بام مې جانان ايښي ګل بخملې پاپۍ \\\\\\ د سپينو ستورو کټوري نه به غمي راوړي


03.02.2010 10:06 په ګستاخ ګلبڼ د سپرليو تماشې: سيد جيلاني جلا

وير، د وير كيسې دي د رڼو اوښكو په ژبو مو \\\\\\ مه پوښته موږ مه پوښته بس پرېږده چې خپل زړونه خورو